# Ten płomień, który noszę — projekt publikacji

*Ten płomień, który noszę* to antologia poezji przyjaciół, której warstwa wizualna została zbudowana wokół jednej głównej idei: **płomienia jako znaku pasji, pamięci, twórczego impulsu i światła prowadzącego przez całą książkę.**

Punktem wyjścia była okładka — ciemna, nocna, skupiona wokół jednego źródła światła. Płomień pojawiający się w oknie i przy piszącym piórze stał się metaforą tego, co niewidoczne na początku procesu: potrzeby zapisania myśli, emocji i doświadczeń.

Ta idea została następnie rozwinięta we wnętrzu publikacji. Malarstwo, typografia, ornamenty, przekładki, paginacja oraz charakterystyczne gesty graficzne — pociągnięcia pędzla, motyw pióra i fragmenty obrazów — zostały potraktowane jako elementy jednego języka wizualnego.

Istotą projektu było więc nie tworzenie pojedynczych ozdobników, lecz **nadanie książce rytmu i spójności**. Obraz miał pozostawać w relacji z tekstem, detal z typografią, a paginacja i ornament z charakterem całej publikacji.

Szczególnie ważne było również dramaturgiczne przejście od ciemności do światła. Okładka otwiera książkę nocą — płomień jest jeszcze pojedynczym znakiem, osobistą iskrą. Z kolei finał publikacji prowadzi do tej samej przestrzeni ukazanej za dnia: rozświetlonej, odsłoniętej, czytelnej. To, co zaczyna się jako impuls i pasja, przyjmuje ostatecznie materialną formę.

Choć finalny skład publikacji został wykonany przez inną osobę, opracowane przeze mnie sugestie dotyczące ornamentyki, przekładek, motywów graficznych, sposobu wykorzystania malarstwa, paginacji i układu stron wyznaczyły zasadniczy kierunek wizualny książki.

To właśnie tutaj najpełniej działa sposób myślenia PreQrsora:

**Idea → Medium → Forma**

Idea rodzi sens.
Medium nadaje mu język.
Forma pozwala mu zaistnieć.